SFA03_SFA022825372_X

Wat heb jij in huis?

(hoe we de dialoogafel op 11 November 2014 ervoeren…)

Je kan je de vraag stellen wat voor verschil het maakt om eens per jaar met een, deels onbekend groepje buurtbewoners, bij elkaar te gaan zitten en te praten over een, door anderen, aangereikt gespreksthema. Het thema van “Arnhem in Dialoog” was dit jaar “Wat heb jij in huis (talenten en karakter-eigenschappen)”.

Na de positieve ervaring van vorig jaar, besloten we ook dit jaar onze woonkamer weer open te zetten voor zo’n dialoogtafel. Het blijft dan altijd spannend om te zien wie er dit keer weer op zo’n open uitnodiging af zal komen. Uiteindelijk druppelen de aanmeldingen binnen en zitten we de bewuste avond dan toch met z’n elven rond de tafel. We maken kennis met elkaar en ieder vertelt in het eerste rondje een beetje wie hij/zij is.

Daarna duiken de deelnemers wat meer de diepte in en vertellen over hun persoonlijke talenten en enthousiasme voor werk, mensen en hobbies en hoe hen dat motiveert. Ook wordt uit sommige verhalen al wel duidelijk dat hoe sterker je innerlijke motivatie is, des te verder ook je bereidheid meestal gaat om daar persoonlijke offers voor te willen brengen. Dat gaat haast als vanzelf.

Twee verhalen springen er die avond in het bijzonder uit omdat ze beide helaas hun eindpunt vinden in een heftige burn-out van de betrokkenen. Het ene is het verhaal van een lerares Frans (VWO niveau) die ondanks haar diepe liefde voor de Franse taal en ongeremde inzet op haar school, uiteindelijk vastloopt door o.a. de wijze waarop haar leerlingen reageren op al haar inspanningen. Je zou kunnen zeggen dat haar idealisme niet algemeen gedeeld wordt door de doelgroep die ze met haar inzet wil bereiken.

De ander is een idealistische tekstschrijver/journaliste die het heerlijk vindt om te schilderen met woorden en die het eindproduct niet snel goed genoeg vindt. Het kan toch altijd beter. En als je dan een enigszins perfectionistische aanleg hebt blijf je tot het bittere einde doorgaan met verfijnen van je teksten. Waar je grenzen liggen is dan niet zo van belang. En dan is daar toch plotseling de klap, de burn-out.

Al pratend merkten we die avond dat je zo volledig kan opgaan in werk dat je leuk vindt en dingen oppakt waar je gaven liggen, dat je soms de innerlijke balans kwijt raakt. Of zoals iemand opmerkte: “Hoe bewaar je in al je enthousiasme het juiste evenwicht tussen mentaal ‘in- en uitademen’”. Waar dit over het hoofd wordt gezien raakt de accu langzaamaan leeg en kan je uiteindelijk niet meer verder. En dan begint een herstelfase die soms jaren kan duren.

Wanneer durf je ‘nee’ te zeggen.

Nu is dat voor velen om ons heen helemaal geen probleem; die starten vaak al direct met een ‘nee’. Over hen hebben we het hier niet. Nee, hier gaat het juist over sterk gemotiveerde mensen die als tweede natuur hebben, altijd ‘ja’ te moeten zeggen. Want als je gedreven leeft vanuit je gaven en talenten, heb je vaak niet door waar je het evenwicht begint te verliezen. En juist zij zijn dan geholpen met vertrouwde mensen om hen heen, met vrienden die hen een spiegel durven voor te houden en daar ook de ruimte voor krijgen.

Met z’n elven zaten we die avond rond de dialoogtafel…
Voordat we het wisten waren we al pratend en koffie en thee drinkend, een paar uur verder. Het was goed, er was openheid en respect voor elkaar. Mensen die elkaar nooit eerder ontmoetten stelden zich kwetsbaar op. Zo maar wat mensen uit onze eigen buurt.

Volgend jaar zal er zeker weer een dialoogtafel zijn.
Maar, stelden enkelen voor: waarom een jaar wachten? Waarom komen we binnenkort niet nog eens bij elkaar? En zou het niet geweldig zijn als er in onze Burgemeesterswijk nog meer van dit soort open dialoogtafels zouden gaan ontstaan? Gewoon bij elkaar thuis.

Arnhem, 20-11-2014